Stay connected

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

Άριες, καμεράτες και ...ψυχανάλυση

Είναι γνωστό σ’ ολόκληρο το Δάσος ότι η γριά Πεταλούδα τα έχει «χαμένα» εδώ και καιρό. Κι όταν λέμε «χαμένα» εννοούμε παλαβή και με τη βούλα. Το τι έχουν τραβήξει παιδιά κι εγγόνια δεν λέγεται. Τρέχουν να τη μαζέψουν απ’ το κοινό της Πάνια στα «Παρατράγουδα», ενώ στο τσακ την πρόλαβαν από το να δηλώσει συμμετοχή στο «Αξίζει να το ζεις» της Τατιάνας, όπου θα πήγαινε να διηγηθεί την ιστορία αγάπης της με τον Πεταλούδα, τον …γνωστό, που την άφησε ζωντοχήρα, αφού μετά από μια γερή «μπάζα» τον έκλεισαν στη «στενή». Στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο» ήταν άτυχοι, αφού τελικά δεν κατάφεραν να την σταματήσουν και τελικά η γριά ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε το «Εγώ θα πάρω καπετάνιο», με μεγάλη επιτυχία ομολογουμένως.

Τέλος πάντων, η γριά Πεταλούδα συχνά πυκνά την …έβγαζε στο Αιγινήτειο, όπου ή πήγαινε για να της αλλάξουν την αγωγή ή (το πιο πιθανό) είχε ερωτευτεί τον ψυχίατρό της. Γι’ αυτό και κάθε φορά που ήταν να πάει στο νοσοκομείο -«γιατί δεν νοιώθω και πολύ ο εαυτός μου τελευταία», όπως έλεγε- στολιζόταν νύφη! Πήγαινε κομμωτήρια αποβραδίς, μανικιούρ-πεντικιούρ, στην τρίχα η γριά για να πάει να γράψει φάρμακα. Μέχρι την περασμένη Δευτέρα…

Ξυπνάει η Πεταλούδα που λέτε Δευτέρα πρωί πρωί και βουρ για το νοσοκομείο. Ήταν η μηνιαία σεάνς με τον γιατρό της και καταλαβαίνετε. Τοπ μόντελ συνταξιούχος κι αλίμονο στις νέες! Μπαίνει στο μετρό, κατεβαίνει «Μέγαρο Μουσικής» και βλέπει κόσμο μαζεμένο έξω από το νοσοκομείο. «Τι έγινε παιδιά», ρωτάει, «δεν τα ΄μαθες γιαγιά, το κλείσανε το …μαγαζί, δεν έχουν λεφτά να το κρατήσουν», απαντάει ένα σκνιπάκι, όνομα και πράμα, «γιαγιά να πεις τη μάνα σου», αντιγυρίζει η γριά, βάζει την τσάντα στον ώμο και στήνεται στο φανάρι, να περάσει απέναντι, στο Μέγαρο.

«Γειά σας, θα ήθελα να με εξετάσει ο γιατρός», λέει στον αγουροξυπνημένο φύλακα του Μεγάρου. «Ποιος γιατρός, κυρία μου; Το Αιγινήτειο είναι απέναντι, εδώ γίνονται εκδηλώσεις λόγου και τέχνης, δεν έχουμε σχέση με την υγεία». Σκέφτεται για λίγο η γριά και με κίνηση καρατέκα πιάνει τον φύλακα από τα πέτα. «Άκου να σου πω, αγοράκι μου, εδώ δεν «ακούμπησε» ο κύριος ΠαπαΑθανάσιος της οικονομίας 95 εκατομμυριάκια δωρεά, με εντολή του ΓαΠανδρέου;; Ε, αφού δεν τα έδωσε απέναντι στο νοσοκομείο, θα με εξετάσει ο τσελίστας την Ορχήστρας των Τζιτζικιών, αλλιώς θα το κάνω εδώ μέσα «Dancing with the stars», τ’ ακούς;;», άρχισε να ουρλιάζει η Πεταλούδα κι έγινε στο Μέγαρο το «Ανάστα ο Κύριος».

Φανταστείτε ότι οι φωνές της ακουστήκανε μέχρι απέναντι κι έτσι ασθενείς και ιατρικό προσωπικό Αρεταίειου και Αιγινήτειου μαζεύτηκαν σε λίγα λεπτά στο φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής κι έκαναν ουρές οι μεν για να εξεταστούν, οι δε για να εξετάσουν. Κάπου εκεί η γριά Πεταλούδα βρήκε και τον ψυχίατρό της, ο οποίος αντί να της κάνει για άλλη μια φορά ψυχολογική ανάλυση της ερμήνευσε ένα απόσπασμα από το «Ναμπούκο» του Βέρντι.

Αυτή ήταν κι η τελευταία τους συνάντηση. Η γριά Πεταλούδα γράφτηκε σε Ωδείο και τώρα ετοιμάζεται να ανεβάσει με το Τμήμα της Β’ χειρουργικής του Αρεταίειου το «Ωραία μου κυρία» στο Θέατρο Δάσους.
Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Πέμπτη 7 Απριλίου 2011

Όλα όσα θέλεις να ρωτήσεις για την κρίση και φοβάσαι...


Μιας και από σήμερα απεργούν οι δημοσιογράφοι για 4 μέρες, είναι μια αφορμή να δείτε κάτι που ακόμα και όταν δεν απεργούν οι δημοσιογράφοι, ΔΕΝ σας λένε. 

Ξέρω τι θα μου πείτε. Τα ξέρουμε όλοι, τα συζητάμε όλοι μεταξύ μας. Αυτό ακριβώς όμως, ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!

Η Σάλτα λοιπόν σας προτείνει σήμερα το βράδυ, όσοι δεν το κάνατε χθες, να αφιερώσετε 1 ωρίτσα και κάτι και να παρακολουθήσετε το Debtocracy.

Εκτός αν φοβάστε μήπως κάποιος σας κατηγορήσει ότι ξέρατε... ;-)


Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Κυριακή 3 Απριλίου 2011

Πόσα "άλογα" είναι το εφάπαξ* σου;

Κυριακή πρωί και το τηλέφωνο αρχίζει να στριγγλίζει!! Ντριν, ντριν, ντριν, κάθε χτύπος και σφυριά στο κεφάλι μου, αφού το προηγούμενο βράδυ "το κάψαμε" στο μπαρ της Λίτσας της πυγολαμπίδας. Βλέπω την αναγνώριση, ο Σβίγγος!

"Τι θες πρωί πρωί, βρε κακό χρόνο να ΄χεις;", σφύριξα! "Μωρό μου, έλα γρήγορα από το σπίτι, δεν θα το πιστέψεις αυτό που θα δεις". Δεν χρειαζόταν να μου πει κάτι άλλο, είμαι εκ φύσεως περίεργη και κουτσομπόλα, οπότε έτρεξα στο μπάνιο, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου για να ξυπνήσω εντελώς, φόρεσα κάτι πρόχειρο και μπήκα στη σακαράκα μου, βουρ για το σπίτι του Σβίγγου!

Φτάνοντας απ' έξω, τυφλώθηκα! Μια αμαξάρα γερμανική, γυαλισμένη και "ξεσκέπαστη" λιαζόταν μπροστά απ' την εξώπορτα. "Ρε συ, ληστέψαμε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων χθες βράδυ; Τι "μπόμπες" μας πότισε η Λίτσα;", σκέφτηκα προβληματισμένη.

Πριν προλάβω να μπω μέσα, ο Σβίγγος πετάχτηκε περιχαρής στην εξώπορτα. "Λοιπόν; Πώς σου φαίνεται η "ρόδα" του πατέρα μου;". Ανοιγόκλεισα δυο-τρεις φορές τα μάτια μου, ξεβούλωσα τα αυτιά μου με το δάχτυλο και ρώτησα: "Ε;".

Ο πατέρας του Σβίγγου ήταν μηχανοδηγός στον ΟΣΕ και πριν κανά χρόνο έκανε τα χαρτιά του για τη σύνταξη. Ήταν λοιπόν προφανές ότι ο μπαρμπα-Σβίγγος πήρε το εφάπαξ του κι όπως όλοι όσοι το παίρνουν ζεστό-ζεστό στα χέρια τους, το κατέθεσε κι εκείνος στα ...πόδια των Γερμανών αυτοκινητοβιομηχάνων, σχεδόν τελετουργικά.

Γιατί, μη μου πείτε ότι κι εσείς δεν έχετε συναντήσει κυριακάτικα τουλάχιστον 1-2 γερμανικά αυτοκίνητα με οδηγούς που θα μπορούσαν να ήταν συμμαθητές του εφευρέτη του τροχού! Εξηνταπεντάρηδες με αμαξάρες φίνες του κουτιού, που τις βλέπουν οι κάγκουρες κι αλλάζουν εξατμήσεις στα "κωλοφτιαγμένα" τους! Εκεί δεν που δίνω ρέστα είναι όταν το υπερήλικο ζευγάρι παίρνει το εφάπαξ* του και πιάνει τη μεσαία λωρίδα, πηγαίνοντας με 15,5 klm/h για να μη χαλάσει κι η μιζανπλί της κυρίας;

"Ρε Σβίγγο, έλεος! Γιατί δεν τον σταμάτησες; Οι μέρες που έρχονται -τι έρχονται; ήρθαν κιόλας- είναι πολύ δύσκολες κι εσύ τον άφησες να πάει να το δώσει το εφάπαξ στη Μέρκελ; Κατάθεση "στεφάνου" για τα πεσόντα εργασιακά χρόνια;", του είπα σχεδόν κλαίγοντας, αφού με τα λεφτά αυτά (που προφανώς ο πατέρας του τα είχε για ...πέταμα) θα μπορούσαμε να αγοράσουμε με τον Σβίγγο καμαρούλα μια σταλιά να στεγάσουμε τον έρωτά μας, που μας τρώει το νοίκι.

"Έλα, βρε αγάπη μου, αφού το ξέρεις, το αυτοκίνητο είναι η προέκταση του ανδρισμού μας", είπε ο Σβίγγος με ύφος "θα το παίρνω κι εγώ το αυτοκίνητο και θα κάνω μόστρα στα γκομενάκια της παραλιακής". "Τότε, "αγάπη μου" εσύ δεν χρειάζεται να αλλάξεις αυτοκίνητο, ούτε να γλυκοκοιτάζεις του πατέρα σου! Το ...900 κυβικών "σπιρτόκουτο" είναι ό,τι πρέπει για τον ...ανδρισμό σου!", πέταξα στα μούτρα του Σβίγγου που με κοιτούσε αποσβολωμένος κι έφυγα, μαρσάροντας!

*εφάπαξ= αυτοκίνητο αγορασμένο με τα χρήματα την αποζημίωση συνταξιοδότησης.

Διαβάστε τη συνέχεια... ->