Γκαουλάιτερ στο δάσος του Σέργουντ

Την καλημέρα μου, όμορφα ζουζούνια- και λοιποί επισκέπτες του δάσους μας! Καταρχάς, πρέπει να σας πω πως, είναι χαρά μου να σας υποδέχομαι και πάλι στο σπίτι μου μετά την (αποτυχημένη φοβάμαι) προσπάθειά μου να γίνω μια σωστή και come il faut πεταλούδα: Οι οδηγίες του πλαστικού έλεγαν καθαρά "κουκούλι, για 6 μήνες χαλαρές πτήσεις με τα νέα φτερά". Φοβάμαι πως αγνόησα το κόμμα, και η διαδικασία επιμηκύνθηκε λίγο παραπάνω-άσε που εκεί που έγραφε "πτήσεις", διάβασα "πλύσεις", και το κακό παράγινε.Αποτέλεσμα? Πιο πράσινη από ποτέ, αλλά και πάλι κοντά σας, να σας διηγηθώ τις απίστευτες ιστορίες του Δάσους μας...

Είναι το κρύο,είναι το κρύο τσουχτερό λοιπόν, μα να το αντέξω εγώ μπορώ: το σπιτάκι μου είναι φούρνος χάρη στο inverter κλιματιστικό μου, και δεν βγάζω ούτε μύτη έξω:επικίνδυνα αθλήματα για ντελικάτες κάμπιες! Παρόλα αυτά, ενώ χάζευα τις φετινές υποψηφιότητες για Οσκαρ (κουλτούρα να φύγουμε), άκουσα θόρυβο κάτω από το δέντρο μου, όπως όταν περνάει το εκχιονιστικό για να ανοίξει τον δασικό δρόμο (μια φορά κι έναν καιρό, πριν το μνημόνιο βάλει στην άκρη τέτοιες κουτές έννοιες...). Μιας λοιπόν και ένα τέτοιο βουητό δεν δικαιολογούνταν, είπα να διακινδυνεύσω μια γρήγορη ματιά,ώστε να κρατήσω τη ζεστούλα μέσα -ήθελα να μπω να κάνω και το μπότέ μου βλέπετε, ο Σβίγγος είπε πως θα περνούσε από το σπίτι,και μου ακούστηκε κομμάτι ξελιγωμένος). Έβγαλα λοιπόν κεφαλάκι,και το θέαμα που είδα, με έκανε να ξεχάσω τ'όνομά μου: ένα τανκ, και από πίσω παρέλαση κάτι κουστουμαρισμένων που κρατούσαν φακέλους υπό μάλης και στο τέλος, 5-6 υπουργικές λιμουζίνες. Αυτό πάλι ήταν από τ'άγραφα: έπρεπε να το ψάξω!

Ξεκίνησα παίρνοντας τηλέφωνο τον Μπάμπη τον Σκορπίτη, τον Δασονόμο.Στο γραφείο δεν απαντούσε ( διόλου πρωτότυπο), όμως είχε κλειστό και το κινητό. Αυτό με προβλημάτισε, γιατί αυτό θα σήμαινε προβλήματα για το κεφαλάκι το- η γυναίκα του ήθελε πάντα να ελέγχει τις κινήσεις του! Με το ενδιαφέρον στο κατακόρυφο πλέον, πήρα την έτερη αρχή του Δάσους, τον κυρ-Κουνούπη τον εφοριακό (κανονικά δεν του μιλάω, αλλά τώρα τελευταία,με την εφεδρεία να τριγυρίζει σαν αλογόμυγα γύρω από τα σκ....από τους δημοσίους υπαλλήλους, μέχρι και αυτός είχε αρχίσει να κάνει προσπάθειες χαμόγελου. Και στην εφορία όμως, κανείς δεν σήκωνε το τηλέφωνο. Αυτό ήταν, έπρεπε να ψάξω το θέμα μόνη μου -"αν θέλεις να γίνει μια δουλειά σωστή, καλό είναι να κουνάς και λίγο τον ζουζουνοπισινό σου", που έλεγε η μπάμπω μου. Φοράω το σαρανταμάνικο παλτό μου, βάζω και το σκουφί που κάλυπτε το κεφάλι αλλά όχι τις κεραίες μου, και βουρ για την πλατεία του χωριού!

Η διαίσθησή μου, δεν με πρόδωσε:εκεί,ανάμεσα στις διάφορες λιμουζίνες, ήταν παρκαρισμένο το τάνκ.Κοιτώντας το από πιο κοντά,είδα πως είχε πάνω έναν ασπρόμαυρο αετό.Μαντεύοντας πως δεν επρόκειτο για το σήμα του Π.Α.Ο.Κ., πλησίασα λίγο κοντύτερα, και πρόσεξα πως ήταν μισοσβησμένο ένα άλλο σύμβολο, λίγο περίεργο- θύμιζε σταυρό,αλλά τα άκρα του ήταν αγκυλωτά. Σπάζοντας το κεφάλι μου να θυμηθώ που το έχω ξαναδεί αυτό το σύμβολο, κίνησα προς το Δημαρχείο του Δάσους,μιας και μάλλον εκεί λάμβανε χώρα η συνέντευξη- τι άλλο θα ήταν,με τόσους σκληρά εργαζόμενους υπουργούς να έχουν αφήσει τα υπουργεία τους για να παρευρεθούν?(βοηθούσε και η γνώση από τα κουτσομπολίστικα περιοδικά πως, λόγω της έντονης δυσαρέσκειας των γνωστών κοσμικών από τη σύλληψη εις τριπλούν του Λάκη Ντραβαλά του χρυσοκάνθαρου, όλα τα γκαλά είχαν ανασταλεί.Άρα, οι υπουργοί μόνο για δουλειά θα μπορούσαν να τραβολογηθούν ως εδώ...).

Στην είσοδο όμως, το πλήθος κόσμου μου έκοψε την φόρα (μα τι στο καλό, μόνο εγώ δεν ειδοποιήθηκα???). Τα μεγάφωνα, έφερναν μέχρι έξω μια στριγκιά φωνή σε μια ακόμα πιο στριγκιά γλώσσα, και την ασθμαίνουσα μετάφραση κάποιου που φαινόταν να έχει υποστεί μεγάλη ψυχολογική βία τις τελευταίες ώρες (μέρες?βδομάδες??). Έφτασα προς το τέλος της ομιλίας, και φοβάμαι πως έχασα πολλά ενδιαφέροντα κομμάτια Όμως, μου έκανε εντύπωση πως επαναλαμβανόταν από την στριγκιά φωνή συνεχώς η λέξη "Γκαουλάϊτερ" .Πήρα το θάρρος, μιας και η μετάφραση ακόμα αργούσε, να ρωτήσω την διπλανή μου σπιτική αράχνη, τι σήμαινε αυτή η λέξη, την οποία ο στριγκός την έλεγε και γέμιζε το στόμα του. Όμως, με το που έκανα την ερώτησή μου,την είδα να ξεσπάει σε κλάματα,και να τραβάει τις κεραίες τις με τα 4 της πόδια (τα άλλα δυο σκούπιζαν τα δάκρυά της). Πιο υποψιασμένη πως μάλλον δεν ακούσαμε και χαράς ευαγγέλια, ρωτώ τον διπλανό μου τον τερμίτη "τι έγινε πατριώτη, τι χάνω εδώ πέρα"? Τότε αυτός, ξέσπασε σε φωνές, με βρισιές που δεν τολμώ καν να μεταφέρω στο χαρτί,μιας και είμαι μια Σαλταπήδα με γαλλικά (όχι αυτά που ο τερμίτης ξεστόμισε) και πιάνο. Όμως, αυτό που μπορώ να πω είναι πως, σύντομα όλη η αίθουσα γέμισε από κατάρες, και ο κόσμος έξαλλος πέταγε τα κοσμητικά του προς τους υπουργούς που είχαν μπει μπροστά στο τσιλιβιθρόνι (τώρα πιά είχα οπτική επαφή με την εξέδρα,κι έβλεπα 5 γρύλους κουστουμαρισμένους να προσπαθούν να προφυλάξουν το μυρμήγκι με το καπέλο και το κοντό μουστάκι (μετά η Παναγιώτα η Μύγα μου είπε πως είναι γυναίκα, αλλά εγώ δεν θέλω να τη πιστέψω!). Όταν πλέον τα πράγματα άρχισαν να ξεφεύγουν, και τα "προδότες","ρουφιάνοι", "δοσίλογοι" είχαν σκεπάσει κάθε προσπάθεια απάντησης (ο θεός να τη κάνει) των γρύλων, μπούκαραν μέσα στην αίθουσα 10 ΜΑΤαμύγες με τα κράνη, τις αντιασφυξιογόνες και τις ασπίδες, και άρχισαν να ψεκάζουν το πλήθος με διάλυμα ΦΛΙΤ! Εκεί, θεώρησα πως οι κεραίες μου αρκετά είχαν πλέον αντικρίσει, και με το δάκρυ κορόμηλο και τη μύξα Νιαγάρα, έφυγα τρέχοντας για το σπίτι μου...

Αργότερα, κάποιοι καλοθελητές, με πληροφόρησαν τι σήμαινε η ξένη λέξη που άκουγα και δεν καταλάβαινα. Μέχρι τώρα τον λέγαμε "Δασάρχη", αλλά μάλλον, δεν ήταν αρκετά στριγκοί οι δικοί μας υποψήφιοι. Λέτε τώρα να έρχεται το εκχιονιστικό πιο συχνά και να μπορούμε να κατεβαίνουμε στην πόλη να κλαίμε έξω από τις βιτρίνες? Διάολε, ας φέρουν μερικά τανκς ακόμη. Τζάμι θα γίνει ο δρόμος του Δάσους μας...

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

In Ψειριαδης we trust

Είναι κάτι μέρες τώρα, που βλέπω περίεργα όνειρα τη νύχτα, που με κάνουν να ανησυχώ για την πνευματική μου υγεία:δεν ξέρω τι τα προκαλεί, ίσως το ότι, κατέβασα όλα τα επεισόδια του "Master Chef" remastered χωρίς τα μούτρα της Μανωλίδου (και λίγο παραπάνω μούτρα Σκαρμούτσου, αμαρτωλή λαγνεία είναι αυτη ...) και εχω βαλθεί να κάνω όλα τα πιάτα της εβδομάδας, το ένα μετά το άλλο: το πως κοιμάμαι κάθε βράδυ από τη χορτασίλα, κι εγώ δεν ξέρω! όμως,τα προβλήματα ξεκινάνε από εκεί και πέρα!

Τα όνειρα που βλέπω δεν είναι σεξουαλικά.Ή, μάλλον, δεν περιέχουν την σεξουαλική πράξη, όπως αυτή τη ξέρουμε στο ζωικό βασίλειο (αν και η Παναγιώτα η μύγα, που από το γυμνάσιο το...εξασκεί το άθλημα, νομίζω ότι θα μπορουσε να είναι πιο διαλακτική με αυτή τη διαπίστωση!), αλλα σίγουρα, μία δόση διαστροφής, την έχουνε! Άκου τώρα να δεις πιο είναι το πιο παράξενο σε όλη την υπόθεση:οτι σε όλα, πρωταγωνιστής είναι ο πρώην Δασάρχης μας, ο Ψειριάδης η ψείρα - τον οποίο απεχθάνομαι σαν την κατσαρίδα το Τεζα! Διάβασε να φρίξεις!


Στο πρώτο όνειρο, είδα τον Ψειριάδη στο φυσικό του περιβάλλον, στον ναό που έχουμε και δοξάζουμε την Μητέρα Φύση -που τον χάνεις που τον βρίσκεις, εκεί, απ'έξω- και τον είδα αυτή τη φορά, με ράσο Αρχιερέα, κρατιόντας το θυμιατό,και να κυνηγάει τον Δήμαρχό μας Τζιτζικάρη και να του φωνάζει "Εναλλακτικέ, στο Πυρ το Εξώτερο!", κι εγώ, να έχω ξαπλώσει στα σκαλοπάτια του ναού, φορώντας τσεμπέρι, και να ηδονίζομαι με το σφρίγγος του. Ξύπνησα κάθιδρη, οταν είδα πως, άλλες 20 γεροντοκόρες με τσεμέρια πιο μαύρα απο τό δικό μου,με πήραν στο κυνηγι, γιατί είχα την αποκλειστική προσοχή του "Ψειρίκα"!


Προχτές πάλι, μετά από κάτι φετουτσίνι αλ πεστο (μου έπεσε βαρύ, μαλλον το παράκανα με την παρμεζάνα), είδα λέει ότι ήμουν στην Πλατεία Συντάγματος, αλλα ταυτόχρονα, ένιωθα ότι ήμουν και στο μαγευτικό Μεξικό του 19ου αιώνα: την εντύπωση αυτή ενέτεινε ότι είχα μπρος μου, με σάρκα και οστά, τον Ζορρό, τον παιδικό μου ήρωα, με την μπέρτα του, το σπαθί του, το καπέλο του, με τα όλα του! Μόνο που είχε γκρίζα μαλλιά, και κατέβηκε από μία βέσπα! Τον είδα λοιπόν μετά, καταμεσής στην πλατεία, να χορεύει έναν περίεργο, πηδηχτό χορό (δεν μου φάνηκε πάντως το "Λα κουκαράτσα" ο ρυθμός...), και να καίει φωτογραφίες αντίπαλών του πολιτικών από το Νότιο Δάσος, φωνάζοντας, "Είμαι ο Δασάρχης της καρδιάς σας"! Εγώ τότε, με το κομπινεζόν (θεε μου, τι ντροπή!), τον πλησίαζα, και του φώναζα "Άξιος, άξιος", και τον έπιανα από το χέρι να χορέψουμε τον χορό αυτό που δεν γνώριζα, με τον πόθο να προκαλεί τρέμουλο στα 40 ποδαράκια μου! ΄Ομως και πάλι, με άφηνε, και έτρεχε να αποβιβαστεί στην βέσπα φωνάζοντας στο πικραμένο πλήθος "Συγνώμη, πρέπει να προλάβω την κοπή της πίτας στο ΚΑΠΗ Ευόσμου" και μετά από αυτά τα ακαταλαβίστικα λόγια, ξυπνάω με περισσότερες απορίες από όσες κοιμηθηκα (και με τα μάτια να γυαλίζουν από την ανολοκλήρωτη πράξη του έρωτά μας...


Χτες βράδυ, πραγματικά είπα πως δν θα το παρακάνω με το βραδυνό: έφαγα ενα γιαουρτάκι με μια κουταλιά μέλι, ίσα να γλυκαθώ. Τι το'θελα ; Με το που κλείνω τα μάτια, μεταφέρομαι σε μια αίθουσα δικαστηρίου, όπου, σε κάθε έδρανο το κοινού,καθότανε κι ενας δημοσιογράφος με μια κάμερα παραδίπλα.Από την οχλαβοή, ξεχώριζα μόνο λέξεις, όπως "αθώος", "άξιο", "θα χάσουμε το πουλεν μας", "δεν μπορείτε να χτυπάτε τις τηλεθεάσεις μας" και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα. Ο ίδιος, στεκόταν στο έδρανο του κατηγορουμενου, το οποίο είχε μετασκευαστεί λίγο, για να μπορεί να σηκώνει ένα σταυρό από πλεξιγκλάς. Φορουσε μόνο μια βερμούδα από κάτω, και ειλικρινά, δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά κολάστηκα η γυναίκα ξανά! Είχε βλέμμα οσιομάρτυρα, και τελείωνε μια απολογία με τα λόγια "Μείωσα το πρόστιμο για ανθρωπιστικούς λόγους", και εκείνη τη στιγμή, έβγαλε μέσα από τη βερμούδα του ένα πάκο πρόστιμα, και άρχισε να τα σχίζει ενώπιον του δικαστηρίου.Τότε, οι γεροντοκόρες που με κυνηγούσαν 2 νύχτες πριν, άρχισαν να μαζεύουν τα κομμάτια απο το έδαφος, να τα φιλάνε και να σταυροκοπιούνται, και φωνάζοντας "Ωσαννα", να σηκώνουν τον Ψειριάδη στα χέρια σαν ροκ σταρ, και να τον φυγαδεύουν πριν προλάβει κανείς να κουνηθεί:Είχα μείνει εκστασιασμένη, και ξύπνησα με μάτι που γυάλιζε: ποιός είδε τη Σάλτα και δεν την φοβήθηκε, όρμηξα στον Σβίγγο, και μπορεσε να ξανακλείσει τα μάτια του με την ανατολή του ηλίου!


Όταν σηκώθηκα το πρωί, ανοίγοντας την τηλεόραση, η είδηση ότι, ο Δασάρχης μας είχε εκπέσει του αξιώματός το, έπεσε πάνω μου σαν κεραυνός- είχε βλέπεις απεργία και ο κλάδος των ΜΜΕ, και δεν είχα αποό πουθενά πληροφόρηση. Είδα τα μάτια του, γεμάτα οργή, για την αδικία που του έγινε, αλλά και σοφία, γιατί ήξερε πως, θα ξαναγυρίσει, μιας και ο ΘΕΟΣ είναι μεγάλος και κρίνει δικαίους και αδίκους! Ήξερα ότι, η ιστορία μου με αυτό τον άντρα, το προσωποποιημενο αρσενικό, είχε τελειώσει.Όμως, όταν άρχισε να τραγουδάει με τη κιθάρα στο χέρι, σε ένα παλιό απόσπασμα που πρόβαλε η εκπομπή, κάτι σκίρτισε μέσα μου.Άφησα τα κορν φλεικς μου στο τραπέζι, και ξαναγύρισα να περιλάβω τον Σβιγγο για έναν ακόμα γύρο...

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Όλα όσα θέλεις να ρωτήσεις για την κρίση και φοβάσαι...

Μιας και από σήμερα απεργούν οι δημοσιογράφοι για 4 μέρες, είναι μια αφορμή να δείτε κάτι που ακόμα και όταν δεν απεργούν οι δημοσιογράφοι, ΔΕΝ σας λένε. 

Ξέρω τι θα μου πείτε. Τα ξέρουμε όλοι, τα συζητάμε όλοι μεταξύ μας. Αυτό ακριβώς όμως, ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!

Η Σάλτα λοιπόν σας προτείνει σήμερα το βράδυ, όσοι δεν το κάνατε χθες, να αφιερώσετε 1 ωρίτσα και κάτι και να παρακολουθήσετε το Debtocracy.

Εκτός αν φοβάστε μήπως κάποιος σας κατηγορήσει ότι ξέρατε... ;-)

http://www.debtocracy.gr/

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Κωστάκη, η Sony κλαίει!

Τον τελευταίο καιρό πάσχω από αϋπνίες. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και γυρίζω σαν αρνί στη σούβλα, σαν τον Σούλη τον νυχτοπεταλούδα, που στροφιλίζεται γύρω από τη λάμπα έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων. Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί δεν με παίρνει ο ύπνος, ή όταν τελικά με πάρει, γιατί τινάζομαι επάνω σαν ελατήριο, λούτσα στον ιδρώτα.

Χθες, μέσα στην αϋπνία μου λοιπόν, αποφάσισα να πάρω το λάπτοπ μου και να πάω στο σαλόνι να χαζέψω λίγο το net-a-porter, μήπως και ψώνιζα κάτι για το γάμο της Παναγιώτας της μύγας. Έκλεισα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας για να μην μ’ ενοχλεί το ροχαλητό του Σβίγγου κι άρχισα το surfing. Και να! Βρήκα την αιτία που με κρατούσε μακριά από την αγκαλιά του Μορφέα!

Ο Ευάγγελος Αντώναρος μίλησε, λέει, στην ΕΤ3 και είπε τόση σιγουριά που θα έκανε ακόμη και τον Τρύφωνα Σαμαρά να χλομιάσει, ότι ο Κώστας Καραμανλής θα «κατεβεί» ξανά υποψήφιος στη Θεσσαλονίκη, στις επόμενες (όταν γίνουν) εκλογές!

Αυτό ήταν! Ξαφνικά είδα λευκό φως να απλώνεται μπροστά μου, τα ποδαράκια μου άρχισαν να με γαργαλούν από τη χαρά τους (δρουν αυτόβουλα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις) και οι κεραίες μου άρχισαν να κουνιούνται πέρα δώθε. Ο Κωστάκης δεν θα πάει τελικά στην Ιαπωνία, όπως διέδιδε κακοπροαίρετα ο αλλοδαπός μεταξοσκώληκας Σουπλέκο Ζιπουνάκι που δουλεύει στο υφαντουργείο της Κίτσας της Πασχαλίτσας! Έλεγε ότι οι Ιάπωνες της Sony έκαναν πρόταση στον πρώην πρωθυπουργό μας να δουλέψει γι’ αυτούς πάνω στο project του νέου Play Station, αλλά τελικά πήραν έναν από τη Nintendo που τους ήρθε οικονομικότερος. Βλέπετε, δεν τους ζητούσε τριάμισι κιλά παϊδάκια την ημέρα για του «τονώσουν την έμπνευση», όπως ζητούσε ο Κωστάκης.

Ευθύς, σηκώθηκα πετώντας το λάπτοπ από τα χέρια κι έτρεξα να πιάσω το τηλέφωνο, να πάρω την Μπάμπω μου που έχει πάει στη Θεσσαλονίκη για προσκύνημα σε μια εκκλησία (δεν θυμάμαι πώς μου την είπε), που έφερε τα λείψανα της Αγίας Σκνίπας της γοργοπετούσας από την Καππαδοκία. Το τηλέφωνο της άρχισε να καλεί και το ringtone «Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε» άρχισε να ηχεί στ’ αυτιά σαν το «Ετίναξα την ανθισμένη αμυγδαλιά». Δεν το σήκωσε ποτε (θα ήταν σε αγρυπνία) και τότε της άφησα μήνυμα στον τηλεφωνητή. «Έλα, γιαγιά, η Σαλταπήδα είμαι. Ο Κωστάκης θα βάλει ξανά υποψήφιος στη Θεσσαλονίκη, πες το στις φίλες σου στην εκκλησία».

Με χαμόγελο πήγα στην κρεβατοκάμαρα, ξάπλωσα δίπλα στον Σβίγγο που εξακολουθούσε να ροχαλίζει κι έκλεισα τα μάτια μου. Νομίζω ότι στα πέντε λεπτά έβλεπα και όνειρο! Τον Κωστάκη να οδηγεί ένα από τα αυτοκίνητα του WRC και τον Άντονι Σαμ να κρατάει το χειριστήριο του PS3…

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Κυβέρνηση σε φωτοτυπία!

Ξύπνησα πρωί πρωί η φουκαριάρα με έναν φοβερό κεραιόπονο. Κάτι οι απότομες αλλαγές του καιρού, κάτι το ανηψούδι του Γρύλου που φιλοξενώ και παίζει playstation μέχρι τα ξημερώματα, με έχουν κάνει τσατάλια. Δεν είχα όρεξη σήμερα ούτε τον υπολογιστή μου να ανοίξω.

Με ξύπνησε όμως και μάλιστα απότομα, το τηλέφωνο της Παναγιώτας. Η Παναγιώτα είναι μια φίλη μου μύγα. Με πήρε να μου κλαφτεί γιατί έχασε λέει ένα φίλο της που μπήκε κατά λάθος σε ένα υπουργείο. Ξέρετε τα υπουργεία, για εμάς τα έντομα και ειδικά τις μύγες, θεωρούνται απαγορευμένη περιοχή. Κάτι σαν το Νταχάου των εντόμων. Τα διάφορα μέσα εξολόθρευσης εντόμων όπως εφημερίδες, μυγοσκοτώστρες, παπούτσια ή επίσημα έγγραφα τυλιγμένα σε ρολό, πετάνε συνεχώς και όποιον πάρει ο χάρος! Έχουμε θρηνήσει δεκάδες θύματα που οφείλονται στον απίστευτο ζήλο που έχουν οι περισσότεροι υπάλληλοι να μας εξολοθρεύουν. Λες και δεν έχουν καμιά δουλειά να κάνουν... χμ....

Για να μη τα πολυλογώ, ο φίλος της Παναγιώτας, λίγο πριν ξεψυχήσει πάνω σε ένα τζάμι με το οποίο ήρθε σε θερμό εναγκαλισμό χωρίς τη θέλησή του, της είπε για μια είδηση που έμαθε από πολύ έγκυρη πηγή. Η κυβέρνηση λέει τρίβει τα χέρια της από νωρίς το πρωί. Έγινε γνωστό πως επιστήμονες κατάφεραν και δημιούργησαν ένα ποδήλατο, απλά εκτυπώνοντάς το!

Στελέχη της κυβέρνησης λοιπόν έχουν βάλει λυτούς και δεμένους να βρουν αυτόν τον εκτυπωτή με σκοπό να τον βάλουν σε πλήρη λειτουργία. Θέλουν λέει να κατασκευάσουν άμεσα δρόμους, σχολεία, νοσοκομεία και άλλα δημόσια έργα απλά πατώντας ένα Print! Μάλιστα η όλη κατασκευή θα είναι αρκετά εντυπωσιακή αφού για πρώτη φορά οι μακέτες του έργου θα είναι ταυτόχρονα έτοιμες με τα ίδια τα έργα. Απλά θα εκτυπώνουν 2 φορές με μεγαλύτερη μεγέθυνση!

Κάποιοι υπερβολικά αισιόδοξοι το προχωράνε λίγο παραπέρα και θέλουν να τυπώσουν δημόσιες επιχειρήσεις για να βολέψουν τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, ενώ δεν λείπουν και ιδιαίτερα αιτήματα όπως αυτό του υπουργού δημοσίας τάξης που ζήτησε να του τυπώσουν μερικές κλούβες των ΜΑΤ με τις διμοιρίες τους, για να τις τοποθετήσει έξω τα σπίτια κάθε βουλευτή και πολιτικού! Η τελευταία ιδέα απορρίφθηκε φυσικά καθώς διαπιστώθηκε ότι οι τυπωμένοι μπάτσοι δεν βαράνε αλλά το μόνο μέσο εκφοβισμού που έχουν είναι μια άγρια έκφραση με την οποία τυπώνεται η φάτσα τους και ένα συννεφάκι από πάνω τους που γράφει "ΓΚΡΡΡ"!

Εντάξει, η Παναγιώτα το τσούζει λίγο αλλά της απάντησα με κάθε αξιοπρέπεια, σεβόμενη τον πόνο της. Της είπα ότι τα βρήκα όλα αυτά υπερβολικά. Αποκλείεται να είναι αλήθεια αυτή η είδηση. Άλλωστε αν είναι, είναι πολύ καλύτερο η εφεύρεση να χρησιμοποιηθεί για να τυπώσουμε μια νέα κυβέρνηση. Ακόμα και από χαρτί, οι τυπωμένοι υπουργοί καλύτερη δουλειά θα κάνανε από τους πραγματικούς!

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Κυριακή,νύχτα και σχόλη, να'ταν η ζωή μας όλη...

Από μικρή,τότε που με τάϊζαν φυλλα μουριάς Νουτρίτσια, μου είχε σφηνωθεί η ιδέα πως, αυτοί που εργάζονται στα υπουργεία, είναι η ελίτ, η αφρόκρεμα, οι "κομμάντος" (να πω και οι νίντζα; Ή θα το παρακάνω?) των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας μας.οι πιο ικανοί, οι πλέον καταρτισμένοι, αυτοί που βάλανε την χώρα πάνω απο το "εγώ" τους, και το αποδεικνύουν κάθε μέρα.Όμως...και κάθε νύχτα ;;;

Γιατί διερωτούμαι το ζωντανό; Διότι, έπεσε στις κεραίες μου ένα ωραίο δημοσίευμα που έβλεπα οτι, η κυβέρνηση του δεντρο-κράτους μας (με τις σαθρές, λογω "λειψυδρίας" ρίζες), ψήφισε κονδύλι κοντά στο ένα ταπεινό εκατομυριάκι, για υπερωρίες, "για την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών και κρίσεων". Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ. Ομως, λιγο παρακάτω, διαβάζει κανείς ότι, τα χρήματα αυτά, τα εισπράτουν οι υπάλληλοι... προκαταβολικά! Τι;; Παραξενευτήκατε; Γιατί,αλήθεια; Επειδή μαντεύουν πως θα προκύψει κρίση; Λεπτομέριες!Αφήστε με να σας διηγηθώ το χρονικό μιας τέτοιας κρίσης, όπως τα είδα με τα ματάκια της φαντασίας μου...

14:30. Είναι η ώρα που, κάθε δημόσιος υπάλληλος που σέβεται τον εαυτό του και το γκισέ που υπηρετεί, έχει αρχίσει να μαζεύει τα πράγματά του,να τινάζει τα τρίμματα απο τη τυρόπιτα απο το παντελόνι του, και να ετοιμάζεται να χτυπήσει την κάρτα του στην έξοδο της υπηρεσίας:Άλλη μια μέρα εξουθενωτικής δουλειάς έφτασε στο τέλος της! Όλοι ;; Νο,no,no mes enfants (γιατί είναι και γλωσσομαθείς), όχι οι υπάλληλοι του Υπουργείου Εξωτερικών.Οχι όσο υπάρχουν κίνδυνοι,ορατοί και αόρρατοι που επιβουλεύονται  την πατρίδα μας! Συναγερμός λοιπόν,λόγω του κινδύνου έκρηξης του πυρηνικού εργοστασίου στην Ιαπωνία και οι υπάλληλοι του τομέα Ανατολικών χωρών, απόψε θα ξενυχτήσουν πάνω απο τα μόνιτόρ τους, καθώς και πάνω απο την ανοιχτή γραμή με τον "Δημόκριτο"!

16:30. Οι γραβάτες εχουν λυθεί, τα σακάκια αναπαύονται στις πολυθρόνες της Αίθουσας Συνεδριάσεων Καταπολέμισης Ασύμβατων Τεχνολογικών Απειλών ("Αιθουσα Σ.Κ.Α.Τ.Α" απο εδώ και πέρα), και αναμένοντας νέα απο την ΕΜΥ για την αλλαγή των ανέμων πάνω απο την Ιαπωνία, τα πρώτα Blackberries βγαίνουν για να παραγγείλουνε τα σουβλάκια :η αντιμετώπιση των κρίσεων,επ'ουδενί δεν πρέπει να διαπράτεται με άδειο στομάχι! Κάποια προτείνει να αλλάξουνε το CNN σε ANT1 για καμια ώρα, γιατί τα "Ασημένια Φεγγάρια" έχουν πάρει δραματική τροπή, και δουλεύει και τα τούρκικά της παράλληλα.Η πρόταση απορρίπτεται. Η χολωμένη υπάλληλος, το παρακολουθεί μέσω του I-Pad της. H μίνι-κρίση αποσοβήθηκε.

19.30. Oι πρώτες σοβαρές διαφωνίες σχετικά με την αντιμετώπιση της κρίσης αρχισαν να διαφαίνονται στο τραπέζι συνεδριάσεων: Οι μισοί πιστεύουν ότι οι επιμύκηνση του δανείου ήταν η κίνηση ματ ενος ανθρώπου "που τίμησε το ΥΠΕΞ" -πάντα στις καρδιές των διπλωματών ο Γιωργάκης-, και τα "γεράκια" διατείνονται με πάθος την ανάγκη διεκδίκησης των χρωστούμενων απο τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Φυσικά, τη λύση δίδει ο προϊστάμενος του τμήματος, ο οποίος επιστρέφει στην Αιθουσα Σ.Κ.Α.Τ.Α. για να τους πει να αφήσουν τις μαλακίες και επιπροσθέτως να τους θυμίσει να πάρουν επιτέλους τηλέφωνο στην Ε.Μ.Υ για το ρημαδοδελτίο ανέμων. Μετά την έγκαιρη παρέμβασή του, επιστρέφει στο ιδιαίτερο γραφείο του να συνεχίσει το τηλεφώνημα με την γκόμενα. Η κλήση στην Ε.Μ.Υ. δεν στέφεται με επιτυχία,μιας και καλεί, και η ομηγυρις ξεκινάει να λύσει το πρόβλημα με το κίνημα "Δεν πληρώνω- δεν πληρώνω". Ο ήλιος πέφτει εξω απο το κτίριο της Βασιλίσης Σοφίας...


21.00: Το πέρας των δελτίων ειδήσεων εχει αναζωπυρώσει τις συζητήσεις των υπαλλήλων -οσων δηλαδή δεν εχουν ψάξει να βρούνε κάποια καβάντζα σε άδεια γραφεία ανα το κτίριο και να λουφάξουν για καναν υπνάκο: Δεν μπορεί να βρεθεί χρυσή τομή σχετικά με το αν θα παρακολουθήσουνε στην γιγαντοοθόνη της αίθουσας το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ για το κύπελλο Ελλάδος, ή το Ρεάλ Μαδριτης- Λυών για το Champions League. Οταν οι συζητησεις φτάνουν σε αδιέξοδο (και το τηλεφώνημα στην υφυπουργό κυρία Μαριλίζα για διασαφήνηση, κρίνεται μαλλον ανάρμοστο), έρχεται στο προσκήνιο ο κανονισμός λειτουργίας του Υπουργείου: με σαφήνεια, αυτός ορίζει οτι, de facto και de profundis, αναμεσα σε δυο καταστάσεις ανάγκης, πρέπει να δίδεται η προτεραιότητα στην διεθνή, καθώς οι τοπικές επαφίονται στο αρμόδιο υπουργείο Εσωτερικών. Οι οπαδοί της Διεθνούς πανηγυρίζουν,και οι μονσεβίκοι οπαδοί του ΠΑΟΚ, αρνούνται να πληρώσουν το μερίδιό τους απο τις πίτσες σε ενδειξη διαμαρτυρίας.

00.10: Μετά και το τέλος της συνέντευξης τύπου του Μουρίνιο, καθως και τις αμφισβητούμενες φάσεις, οι τρικλίζοντες απο τις μπύρες υπάλληλοι αποφασίζουν, μετά και τη σύμφωνη γνώμη του προϊστάμενού τους ο οποίος πρέπει να πάει να βρει την προαναφερθείσα γκόμενα στο σπίτι της και δεν βλέπει την ώρα, οτι η κρίση, για την ώρα, αποσοβήθηκε, και δεν θα υπάρξει μάλλον κλιμάκωσή της. Όσοι κοίμησαν απο νωρίς τις γυναίκες τους, αποφασίζουν να συνεχίσουν για ένα ποτάκι στο "Galaxy Bar", οι υπόλοιποι, γραμμή για το σπίτι, για να μπορέσουν να χαλαρώσουν επιτέλους: η εξωτερική πολιτική της χώρας, εξυπηρετήθηκε και σήμερα, η Ελλάδα στάθηκε όρθια, μιας και αυτοί, στάθηκαν κυμματοθραύστες στο τσουνάμι των απειλών που την χτύπησαν και απόψε. Αυριο πάλι, στις επάλξεις απο το πρωί ("προιστάμενε, μπορουμε αύριο να ερθουμε κατα τις 12, να συμπληρώσουμε λίγο ύπνο;; ")...

...05.30: Το fax "ξερναει" μια σελίδα με το δελτίο ανέμων της προηγούμενης -πλέον- ημέρας. Ο υπάλληλος της Ε.Μ.Υ. υπογράφει ρωτώντας αν πέρνανε τηλέφωνο οι του ΥΠ.ΕΞ κάποια  στιγμη νωρίτερα.Ζητάει συγνώμη για την μη απάντηση των κλήσεων,αλλα ήταν κι αυτός στην αίθουσα Κ.Α.Κ.Α (Κεντρο Αντιμετώπισης Καταστροφικών Ανεμων), και δεν προλάβαινε.....

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

(un)Fair Game

Όπως έχετε καταλάβει η αγαπημένη σας Σαλταπήδα, είναι σινεφίλ. Δεν εννοώ κουλτουριάρα (μόνο) αλλά γενικότερα φίλη του καλού κινηματογράφου Τις προάλλες λοιπόν έβλεπα μια περσινή ταινία, το Fair Game. Πολλοί μπορεί να μην έχετε ακούσει πολλά γι’ αυτήν. Όχι, δεν ήταν υποψήφια για Όσκαρ. Όχι δεν πήρε βραβεία σε φεστιβάλ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν βασικό θέμα της ταινίας είναι η αληθινή ιστορία της κατασκευασμένων αποδείξεων περι της κατοχής πυρηνικών όπλων από το Ιράκ και η αιτία της δεύτερης εισβολής από τη μαμά Αμερική το 2002.
Όποιος δει την ταινία πραγματικά θα εξοργιστεί! Οι άνθρωποι όχι μόνο αγνόησαν τις αναφορές των ίδιων των μυστικών τους υπηρεσιών, όχι μόνο κατασκεύασαν στοιχεία αλλά τελικά όταν κάποιος “τρελός” άρχισε να κάνει ομιλίες και να δίνει συνεντεύξεις στα ΜΜΕ κράζοντάς τους, δεν δίστασαν να αποκαλύψουν την ταυτότητα μιας εκ των πρακτόρων τους που τύχαινε να είναι γυναίκα του!!!
Την ίδια στιγμή επομένως που στέλνουν στο δικαστήριο της Χάγης τους ηγέτες του εμφυλίου στη Γιουγκοσλαβία (που φυσικά αν όντως διέπραξαν γενοκτονίες καλώς δικάζονται) αλλά στην τελική μεταξύ τους έλυναν τις διαφορές τους και δεν εισέβαλαν σε άλλη χώρα, ο πρόεδρος της μεγαλύτερης δύναμης στον κόσμο, εισβάλει σε μια χώρα με μια ψεύτικη κατηγορία και φυσικά κανένας, όχι μόνο δεν δικάζεται, αλλά ούτε καν επιπλήττεται!
Θα μου πείτε, “τι ψάχνεις τώρα ρε Σαλταπήδα”. Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά τι ψάχνω εγώ, τι ψάχνεις εσύ, αυτά εκμεταλλεύονται και κάνουν ότι θέλουν...

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Αχ βρε Αμίρ...

Αχ βρε Αμίρ, που να ‘ξερες. Όταν αποχαιρετούσες την οικογένειά σου στο μακρινό Αφγανιστάν για να ξεκινήσεις το μακρύ σου ταξίδι προς τη δύση. Όταν πλήρωνες πάνω από 1000 δολάρια, που ένας θεός ξέρεις με τι θυσίες μάζεψες, στον... λαθρέμπορα για να σε περάσει από τα σύνορα. Όταν ανακάλυπτες ότι πλέον είσαι παγιδευμένος σε μια χώρα που δεν σε θέλει.
Όταν κάποιοι πολιτικάντηδες της πλάκας σε βάζανε σε ένα καράβι και σε στοιβάζαν μαζί με άλλους φουκαράδες σαν κι εσένα για να σε φέρει στην Αθήνα και να σε κλείσει σε ένα κτίριο για να κάνεις απεργία πείνας. Όταν ανακάλυπτες ότι η πολιτεία νοιάζεται μόνο για το πολιτικό κόστος και την έξωθεν καλή μαρτυρία και όχι στο πώς να λύσει το πρόβλημά σου. Όταν μετά από 40 μέρες απεργίας πείνας, παγωμένος και εξαθλιωμένος, καταλάβαινες ότι το να πεθάνεις από την πείνα σε αυτή τη χώρα δεν είναι τελικά επιλογή αλλά αναπόφευκτο γεγονός, εκτός αν καταφύγεις στην παρανομία και γίνεις αυτό που μισούν και θέλουν όλοι να διώξουν. Όταν στο χείλος πια του θανάτου, στο νοσοκομείο, εμφανίζονται οι αυτόκλητοι υπερασπιστές σου και εμποδίζουν τους γιατρούς να σε σώσουν γιατί «αν δεν πεθάνει κάποιος πώς θα γίνει ντόρος»;
Αχ βρε Αμίρ, όταν θα φεύγεις από τη ζωή, αν μπορείς συγχώρεσε αυτή τη χώρα...

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Κι εδώ, Χοντρούλη;

Πουθενά δεν θα βρω ησυχία τελικά!
Τις προάλλες με κάλεσε μια φίλη, γαλλίς, να παραβρεθούμε στις εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμή του Κώστα Γαβρα, του σκηνοθέτη, ξέρεις ντε!
Τι το ήθελα; Πρασίνισα από το κακό μου! Έπεσα πάνω στον Χοντρούλη! Για την ακρίβεια εκείνος πήγε να πέσει επάνω μου και να με κάνει αφίσα-κάρτα-κορνίζα. Τελευταία στιγμή με γλίτωσαν οι φίλοι της φίλης μου, της γαλλίδος, που άρχισαν να του φωνάζουν! Πήρε το ρεζίλι του κι έφυγε ο Χοντρούλης, αν και είμαι σίγουρη ότι περισσότερο μετάνιωσε για τον μπουφέ που έχασε! "Αποχαιρέτα τον μπουφέ που χάνεις, Χοντρούλη", του φώναξα και του κούνησα 6 από τα 12 ποδαράκια μου, σαν διαφήμιση του "Τιτανικού"!
Τελικά, έπεσα πάνω στα μαρούλια ήσυχη, χωρίς τις τεράστιες πατούσες του να με απειλούν! Αν τον δω, όμως, ξανά μπροστά μου, να μου το θημηθείτε, θα του τσιμπήσω τα καπούλια και θα γίνει άλλος τόσος από το πρήξιμο!
Ξουτ!

Διαβάστε τη συνέχεια... ->