Η Lady Bug κι η …Κίνα

Ξυπνάω που λέτε το πρωί κι αφού έκανα τη γιόγκα μου, είπα να πάω στα μαγαζιά για window-shopping, γιατί αυτόν τον καιρό δεν «παίζει» σάλιο. Μάλιστα, είχαμε τηλεφωνηθεί από το βράδυ με την μύγα Παναγιώτα να πάμε μαζί, ενώ είχαμε συμφωνήσει να μην βάλουμε στα πορτοφόλια μας πάνω από 20 ευρώ, για παν ενδεχόμενο. Άλλωστε, η αγορά είναι δυο βήματα στο κέντρο του Δάσους, το πολύ πολύ να αγγαρεύαμε τον Σβίγγο να έρθει να μας μαζέψει, αν μας κούραζε ο πολύ-ποδαρόδρομος!

Έτσι, λοιπόν, κι έγινε! Κάναμε τη βόλτα μας και καταλήξαμε στο μπαράκι της Λίτσας της πυγολαμπίδας που το πρωί λειτουργεί και ως καφετέρια. Παραγγείλαμε freddo από γκαζόν κι αράξαμε τις αρίδες μας να ξεπρηστούν! Ανταλλάξαμε κουτσομπολιά της γειτονιάς, όπως για την Λέτα τη Λιβελλούλα που από τότε που έγινε tv-star δεν πατάει πια στο Δάσος, μένει στα νότια προάστια στο ξέφωτο-φιλέτο της περιοχής, μακριά από το μπανάλ κέντρο.

Κάπου μεταξύ Λέτας και μουργέλας χτυπάει το κινητό μου. Ο Σβίγγος, πάνω στην ώρα. Θα του ζητούσα να έρθει με το καρυδότσουφλο να μας πάρει, γιατί δεν μας βαστούσαν τα πόδια μας. «Έλα, Σβιγγάκι μου, πού είσαι;», είπα όσο πιο γλυκά μπορούσα! «Σάλτα, άστα αυτά και κοίτα να βρεις τα «Νέα της Γαρδένιας*» που κυκλοφορούν αύριο, έχει συνέντευξη της Lady Bug, για την εμπλοκή της στο κύκλωμα των «νονών». Ξέρω ότι η Μπάμπω σου έχει ένα ανίψι που δουλεύει κλητήρας στην εφημερίδα. Αλήθεια τι με ήθελες;». Αφού του εξήγησα πώς έχει το Θέμα, συμφωνήσαμε να βρω εγώ τα «Νέα της Γαρδένιας» κι εκείνος θα ερχόταν σούμπιτος να μας πάρει. Ρίχνω δυο τηλέφωνα, ένα στη Μπάμπω κι ένα στο ανίψι (Σαλταπήδι κι αυτό, αλλά λίγο «σφυριγμένο») και για να μην σας τα πολυλογώ σε λιγότερο από μία ώρα είχαμε στα χέρια μας την αποκλειστική συνέντευξη της Lady Bug!

Με το που ανοίγουμε την εφημερίδα στη σελίδα της συνέντευξης, παραλίγο να μας πέσουν τα δεκάδες μάτια μας πάνω στα φύλλα! «Με χρησομοποιούν για να ξεχάσει ο κόσμος τη ραδιενέργεια στην Κίνα»!! Αλληλοκοιταχτήκαμε σαν U.F.O. και τότε η Παναγιώτα έκανε την ερώτηση που και οι τρεις φοβόμασταν να …ξαμολύσουμε. «Ε, συγνώμη, στην Ιαπωνία δεν έγινε το πυρηνικό ατύχημα;». Δεν ξέραμε τι να κάνουμε, να κλάψουμε ή να γελάσουμε; Ξέραμε ότι η Lady Bug, πού και πού, πέταγε …αρκούδια όταν άνοιγε το στόμα της, αλλά αυτή τη φορά ήταν για Όσκαρ! Μια φορά πήγε να δώσει σοβαρή συνέντευξη και τα έκανε …ρόιδο! Άκους εκεί, Κίνα η Ιαπωνία!!

Πέσαμε κάτω και χτυπιόμασταν από τα γέλια, ενώ μόνο ο Σβίγγος είχε προσηλωθεί στην υπόλοιπη συνέντευξη. «Σκάστε ρε αλλοπαρμένα», φώναξε, «έχει κι άλλα, εδώ εξηγεί για τον τύπο που μιλούσαν στα τηλέφωνα»

Ντροπιασμένες, σηκωθήκαμε με την Παναγιώτα κι αρχίσαμε να διαβάζουμε. «Με επιχειρηματίες αυτοκινήτων μιλούσα. Από αυτούς τους ανθρώπους είχα αγοράσει μια Mercedes 600. Και μου είπαν λοιπόν: «Θες να μεσολαβήσουμε εμείς που είμαστε στην πιάτσα επιχειρηματίες μήπως και μαζέψουμε κανένα φράγκο;», εξομολογήθηκε στους δυο ρεπόρτερ της εφημερίδας η Lady Bug. Μάλιστα, υποστήριζε ότι με αυτόν τον …επιχειρηματία θα γινόταν και κουμπάροι, αφού ήταν να του βαφτίσει το παιδί. Η συνέντευξη συνεχίζεται με την αοιδό – μύθο του Δάσους να λέει ότι ο παραλίγο κουμπάρος της την επισκέφτηκε στο Αστυεντομικό Τμήμα όταν την είχαν «δέσει» για τις επιταγές. Τότε αυτός προσφέρθηκε να τη βοηθήσει να πάρει τα χρήματά της από τον πρώην σύντροφό της, τον γνωστό επιχειρηματία πολύτιμων λίθων Μπαμπουριάν και μάλιστα εκείνη του είπε ότι αν δεν κατάφερναν να πάρουν όλο το ποσό των 500.000 ευρώ, ας έπαιρναν τα μισά.

Η απορία και των τριών μας πάντως ήταν για ποιο λόγο αναφέρεται το όνομα της Lady Bug στη δικογραφία με τα 217 εντάλματα των φερόμενων ως "νονών της νύχτας". "Το όνομά μου μπλέχτηκε γιατί ήμουν εύκολος στόχος. Λες κι είχαν να κάνουμε με τον Ρωχάμη. Όταν όλοι οι λωποδύτες και οι φοροκλέφτες κυκλοφορούν ελεύθεροι... Εμένα με βγάζουν Ντίλινγκερ και κλέφτη και εκβιαστή και "νονό"... Άλαλα τα χείλη των ασεβών εντόμων! Η Lady Bug ...ως Καλάμιτι Τζέιν... Τι άλλο θα ζήσουμε σ' αυτό το Δάσος πια;

Διαβάζαμε και διαβάζαμε, μέχρι που ζαλιστήκαμε και μάθαμε ότι τα λεφτά η Lady δεν τα πήρε ποτέ από τον Μπαμπουριάν γιατί εκείνος είναι ταπί και ψύχραιμος και πως του τηλεφώνησε πριν από λίγες μέρες και του είπε ότι όπως τον είχε βοηθήσει κι εκείνη έτσι κι αυτός θα έπρεπε να της είχε δώσει εκείνα τα ξεφτιλισμένα 15.000 ευρώ που είχαν υπογράψει. Αλλά όπως είπε στη συνέντευξή της «Είμαι μαλάκας στην ουσία. Αυτό είμαι».

Σιωπή έπεσε στο δωμάτιο μόλις τελειώσαμε την ανάγνωση. Κι εκεί που το κλίμα είχε βαρύνει, αφού η Lady Bug, μεταξύ μας, την έχει λιγάααακι λερωμένη τη φωλίτσα της, η Παναγιώτα δεν κρατήθηκε: «Ραδιενέργεια στην ΚΙΝΑΑΑΑΑΑΑ»! Τα γέλια μας αντήχησαν σ’ όλο το δάσος! Να φανταστείτε, χρειάστηκε να παρέμβει αστυεντομικός για να μας συνεφέρει, αφού η γειτονιά πήρε στο Τμήμα κι έκανε παράπονα!

*"Τα Νέα της Γαρδένιας": Η εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" δημοσιεύει αύριο την συνέντευξη της Άντζελας Δημητρίου. Η τραγουδίστρια μιλάει για την εμπλοκή του ονόματός της στη δικογραφία με τα εντάλματα  των φερόμενων ως "νονών της νύχτας".

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Η Τρώει-κα και το μυστηριώδες γκαράζ

Στο δρόμο μου για τη δουλειά κάθε μέρα,περνάω από το μαγαζί του "Έλληνα" του Ψύλλου (τράβα βρες τώρα εσύ πως πήρε αυτό το όνομα). Είναι μια καφετέρια, που όσο το θυμάμαι, πάντα μάζευε πολυ κόσμο, χάρη και στην προνομιακή της θέση- έχει θέα σε όλο το ξέφωτο, και παίρνει και τζούρα από θάλασσα! Παλιότερα, μου είπε η Μπάμπω μου, ο "Έλληνας", στη θέση της καφετέριας, είχε βιοτεχνία που παρήγαγε διάφορα - ούτε η μπάμπω μου δεν θυμόταν πια τί. Όμως λόγω κακοδιαχείρισης (φήμες έλεγαν τότε ότι ο "Ελληνας" ήταν "μπαταχτσής",δανειζόταν δηλαδή και μετά οι πιστωτές του τον κυνηγούσαν σε όλο το δάσος), αποφάσισε να το κλείσει, και να βασιστεί στην ομορφιά του οικοπέδου που είχε κληρονομίσει απο τους παππούδες του. Αν έχεις τύχη διάβαινε, κατέληγε πάντα η Μπάμπω μου, που μαλλον δεν ενέκρινε τις νεότερες επιχειρηματικές του δραστηριότητες...

Περνώντας όμως προχτές έξω από το μαγαζί του, είδα τον "Έλληνα" να κάθεται στο κατώφλι σκυθρωπός. Είχε κατεβάσει κάτι μούτρα μεχρι το πάτωμα, και έδειχνε σαν να είχε να κοιμηθεί κάνα μήνα. Τον πλησίασα, και τον ρώτησα τι έπαθε, ανήσυχη μήπως είχε συμβεί κάτι σε αυτόν ή στην οικογένειά του -τέτοια μαυρίλα τον είχε περιζώσει. Αυτός με κοίταξε περίλυπος, και αναστενάζοντας μου είπε: "Τι να έχω βρε Σαλταπηδούλα μου... Αύριο, έρχεται...η Τρώει-Κα!"

Η έκφραση απόλυτης άγνοιας που ακολούθησε την αναγγελία της άφιξης αυτής της κυρίας, έκανε τον "Έλληνα" να απορήσει: "Πώς και δεν ξέρεις την "Τρώει Κα";; Έχει τρομοκρατήσει όλο το δάσος με τις εφόδους της!"  Η διατήρησης της ίδιας βλακωδους έκφρασης στο πρόσωπό μου, σχεδόν τον έκανε να βάλει τις φωνές: "Η Τρώει Κα η Αραχνη, η ελεγκτής του Δ.ασικού Ν.ομισματικού Τ.αμείου ντε!!!! Μα, που ζεις βρε κορίτσι μου ;;;"

Κάθισε λοιπόν και μου έπιασε την ιστορία από την αρχή. Ότι, όλα πήγαιναν καλά από τότε που είχε ανοίξει την καφετέρια, και ότι γενικά, ζούσε ζωή χαρισάμενη,ακόμα και σε δύσκολους καιρούς.Όταν τον ρώτησα τον τρόπο με τον οποίο τα κατάφερνε (που για να βγεί ο μήνας μερικές φορές, είχα φτάσει να σκεφτώ την πιάτσα στο σκοτεινό μονοπάτι που βγάζει στα καμπαρέ,πίσω από τον βάλτο...), με κοίταξε και πάλι σαν να μιλούσε σε παιδί του προνηπίου: "Μα...δανειζόμουνα βρε Σαλταπήδα μου! Πως αλλιώς -υπάρχει και άλλος τρόπος;; " Σκέφτηκα να του μεταφέρω μερικά απο τα κοσμητικά με τα οποία τον στόλιζε η Μπάμπω μου για το γεγονός ότι έκλεισε τη βιοτεχνία του,αλλά δεν ήθελα να τον στεναχωρήσω κι άλλο. Αντ' αυτού, τον ρώτησα πως και τον άφηναν τόσο καιρό χωρίς να τον ενοχλούνε οι δανειστές του. Απάντησε πως, πάντα εύρισκε κάποια "άκρη" να του δανείσει, όμως, ξαφνικά, όλες οι πόρτες έκλεισαν. "Και τότε οι τράπεζες που μου είχαν δανείσει, με βάλανε στο Δ.Ν.Τ. με το στανιό, και από τότε,εχω βρει τον μπελά μου!"

Τότε, με μια ματιά γύρω- τριγύρω στο μαγαζί, μου φανέρωσε πολλά που δεν φαινόντουσαν με την πρώτη ματιά. Είδα στα τραπέζια μπαλωμένα τραπεζομάντηλα, τα φρέντο να σερβίρονται σε πλαστικά ποτήρια,και ακόμα και τα πατώματα, είχανε τρύπες εδώ κι εκεί. Ο "Ελληνας" με είδε που κοίταζα την κατάντια του μαγαζιού, και απολογητικά μου ψέλισε "πέρασε ήδη η Τρώει κα δυο-τρεις φορές...Δεν μου άφησε ούτε σάλιο από το ταμείο για να κινηθώ..." Είχα αρχίσει να τον λυπάμαι πραγματικά τον καημένο τον Ψυλλο, όμως καθώς έφευγα απο το μαγαζί για να συνεχίσω τον δρόμο μου, παρατήρησα ότι, το γκαρσόνι που σέρβιρε λίγο παραπέρα, τον κοιτούσαν με μισό μάτι! Μου φάνηκε πραγματικά περίεργο, και παρατήρησα ότι,και οι υπόλοιποι υπάλληλοι, κοίταζαν τον Ψυλλο με απέχθεια! Έπιασα από το χέρι ένα πιτσιρίκι, ανιψιό του Σβιγγου που δούλευε εκεί στη λάντζα, και τον ρώτησα γιατί το κοιτούσανε με αγανάκτηση όλοι το αφεντικό τους! Μου απάντησε πως, τι κάνανε γιατί τους έχει πετσοκόψει τα μεροκάματα. Πήγα αμέσως να τον επαναφέρω στην τάξη, λέγοντάς του πως, σε μια κρίση,όλοι θα πρέπει να κάνουν τις θυσιες τους! Εξάλλου, τον είδα σχεδόν μες στα κουρέλια τον "Ελληνα" του θύμισα, ετοιμος να του σβουρήξω και μία, γιατί είμαι σίγουρος ότι, απλά κοιτούσε την πάρτη του το Σβιγγάκι!

Αυτό όμως,αφού με κοίταξε καλά καλά, με πήρε από το ποδαράκι, και με πήγε στο πίσω γκαράζ του μαγαζιού,όπου και μου εδειξε τη κλειστή πόρτα. "Άνοιξέ την,και θα καταλάβεις για ποιό λόγο είμαστε ετοιμοι να τον πιάσουμε από τα πέτα.Όχι τίποτε άλλο, αλλα μας θεωρεί και κοροϊδα!!". Και με άφησε για να γυρίσει στην δουλειά του,με ακόμα λιγότερη όρεξη...

Εμεινα να κοιτάω την πόρτα,με μεγάλη περιέργεια: μα,τι μπορεί να κρυβόταν εδώ μέσα ; Ηξερα το σαραβαλάκι του "Ελληνα", με αυτό έκανε τις δουλιές του και το γνώριζαν όλοι! Δεν άντεξα λοιπόν στον πειρασμό (σας έχω πει ότι είμαι πολύ περίεργο ζωύφιο ;;), και άνοιξα την γκαραζόπορτα.Τι το ήθελα το ζωντανό ; Εκεί μπροστά στα μάτια μου, είδα παρκαρισμένη μια Πόρσε Καγιέν, δίπλα ακριβώς από μια Μερσεντές 600 CLK, γυαλισμένα και τα δύο, και σχεδόν του κουτιού (μιας και ,ο ιδιοκτήτης τους, για λόγους "ταπεινοφροσύνης", δεν τα κυκλοφορούσε παραέξω!). Έμεινα να κοιτάω σαν χαζό, και μετά, άρχισα να σκέφτομαι ότι, πολύ πιθανό να έχει και σε κάποιο άλλο γκαράζ ο "Ελληνας" ιδιοκτήτης κάποιο αμάξι... ή σε κάποια άλλη τράπεζα καποια "μετρητούλια" που ξέφυγαν τον έλεγχο... και ούτω καθ'εξής -είναι να μην αρχίσει να να παίρνει ανάποδες στροφές το μυαλό! Εκλεισα την πόρτα πίσω μου, και πλέον, άρχισα να στεναχωριέμαι κι εγώ για την νέα άφιξη της Τρώει Κα. Γιατί μάλλον, κάποια από τα έντομα του "Καφενείου η Ελλάς", αυτή τη φορά, θα έχαναν ακόμα περισσότερα από μια μείωση του μισθού που θα τους έκανε ο "Ελληνας"...

 Με την ευκαιρία, να θυμηθώ να πω και του Σβίγγου να πάρει τα χρήματα που του χρωστούσε ο Ψύλλος εδώ και κάτι Μαϊους, μην μάθουμε ξαφνικά ότι την έκανε για άλλα δάση -με αυτά του Αμαζονίου να είναι μια έξοχη επιλογή...

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Ας σώσουμε τον Βωμό των 12 Θεών!

Αύριο στις 11 το πρωί, Αθηναίοι κι όχι μόνο πολίτες θα συγκεντρωθούν στην είσοδο της Αρχαίας Αγοράς, για να διαδηλώσουν σιωπηλά, στις προθέσεις του ΗΣΑΠ να καταχώσει τον Βωμό των 12 θεών, προκειμένου να εκσυγχρονήσει τις γραμμές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου.

Από την στιγμή που έγιναν γνωστά τα σχέδια του ΗΣΑΠ, όσοι αγαπούν τον τόπο τους, τα ήθη του, το παρελθόν του, την ιστορία του, αποφάσισαν να ορθώσουν το ανάστημά τους και να σώσουν το συγκεκριμένο μνημείο που αποτελούσε το σημείο 0 της Αρχαίας Αθήνας.

Ο Βωμός των 12 Θεών, μετρήστε, καθιερώθηκε ως ο ομφαλός της πόλης, όλες οι χιλομετρικές αποστάσεις μετρούνταν από εκείνο το σημείο, αποτέλεσε το πρώτο θεσμοθετημένο άσυλο για τους ικέτες, στο σημείο εκείνο κανείς δεν μπορούσε να τους αγγίξει. Το κατασκεύασε ο Πεισίστρατος ο νεότερος και κατάφερε να το κάνει το κέντρο, την καρδιά της πόλης.

Το μνημείο ήρθε στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια των έργων για τον σταθμό "Μοναστηράκι" του ΜΕΤΡΟ κι αμέσως ο ΗΣΑΠ πρότεινε την κατάχωσή του, γιατί το θεώρησε τσιφλίκι του, το κληρονόμησε από τον παπού του, αλλά λογάριασε χωρίς το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Αμέσως οι εργασίες σταμάτησαν και ένα κίνημα πολιτών οργανώθηκε αμέσως, ώστε να αναστείλει δια παντός τις εργασίες που θα σήμαιναν την καταστροφή του.

Αύριο λοιπόν, Κυριακή, στις 11, η Σαλταπήδα θα είναι εκεί, κρεμασμένη σε καποιο κλαδάκι δέντρου να παρακολουθεί και να συμπαραστέκεται στον αγώνα. Για να δούμε, όσοι φωνάζουν για το πανεπιστημιακό άσυλο, αλλά και για το άσυλο των "ικετών" μεταναστών θα είναι εκεί;

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Να ΄τανε το '21...

Πολλές αντιδράσεις έχει ξεσηκώσει εδώ και καιρό, από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, η ιστορική σειρά του ΣΚΑΪ "1821". Ο παρουσιαστής Πέτρος Τατσόπουλος δέχτηκε επιθέσεις "Ελλήνων", μάλιστα hackers επιτέθηκαν με άγριες προθέσεις στο προφίλ του στο Facebook και ευπατρίδεις συγκεντρώθηκαν έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό στο Φάληρο και πετούσαν πέτρες, γιαούρτια κι ότι άλλο τους περίσσευε από το "πλούσιο καλάθι της νοικοκυράς".

Αυτό που κυρίως ενόχλησε ήταν οι φιλοτουρκικές, για κάποιους, απόψεις, ότι τάχα μου δήθεν στα πρώτα χρόνια της σκλαβιάς, Έλληνες και Τούρκοι ζούσαν ειρηνικά και δεν ήταν λίγες οι κοινές κοινωνικές δραστηριότητες. Σήμερα, εμείς σας αποκαλύπτουμε ότι, ναι έτσι ήταν τα πράγματα, με τη βοήθεια της ιστορικού Ναταλίας Φ. Γερμανού.

Η Ναταλίιιιιιιιιιιιιιιιιιιι του Θέμη Γεωργαντά έχει στην αυριανή της βραδυνή εκομπή που λέγεται "κάτι Countdown", αφιέρωμα στο ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ, με σκοπό να αναδείξει το καλύτερο όλων των εποχών. Όχι, η εκπομπή δεν γυρίζεται στην Πόλη, ούτε καν στην Άγκυρα, αλλά στο Πικέρμι. Η παρουσιάστρια, μαζί με τους καλεσμένους της, θα μετρήσουν αντίστροφα, δεν ξέρω καν πόσα, τσιφτετέλια, για να δουν ποιο είναι εκείνο που έχει "κλέψει" των Ελληνών γλετζέδων. Η χαρά της λαϊκομάνας δηλαδή!

Έρχομαι, λοιπόν, εγώ να ρωτήσω: Από πότε το τσιφτετέλι είναι ελληνικός χορευτικός ρυθμός; Ελάτε, απαντήστε, μη ντρέπεστε! Πού συναντάμε τα belly dances;; Ε, ε;;; Ακόμη να το ξεστομίσετε; Είχατε τραογυδήσει εσείς ποτέ σε γιορτές της 25ης Μαρτίου τσιφτετελο-επαναστατικά τραγούδια; Μέχρι κι ο "Θούριος" πιο εύκολα "περνάει" για ροκιά!

Εκτός αν βγει ένας ιστορικός με ...cojones και μου πει ότι "οι Τούρκοι έβαζαν τους Έλληνες εκβιαστικά να μάθουν τσιφτετέλι, αλλιώς τους έβγαζαν τα βρακιά, τους κρεμούσαν ανάποδα στα δέντρα και περίμεναν τα κοράκια για να τσιμπήσουν ...μεζεδάκι!

Επίσης, κάτι άλλο που μου κάνει εντύπωση. Εμείς μια χαρά το μάθαμε το τσιφτετέλι, Τούρκους δεν βλέπω να χορεύουν τσάμικα. Άρα, ή οι γείτονες είχαν καλύτερους χοροδιδάσκαλους και μικρότερη μαθησιακή ικανότητα, ή οι Έλληνες είχαν μεγάλη όρεξη να "αρπάξουν" συνήθειες ξενικές, όπως κάνουν άλλωστε μια ζωή! Αλλιώς πώς θα πούλαγε η Levi's, η Diesel, πώς θα άνοιγε μπουτίκ στο Κολωνάκι ο Christian Louboutin; Όπως τα είχε πει ο Λαλάκης, ο εισαγόμενος.

Επομένως, την επόμενη φορά που θα ακούσετε για ειρηνική συμβίωση με τους "γείτονες", μην βιαστείτε να ανοίξετε το ψυγείο και να αρπάξετε την "Αγελαδίτσα", για τα μούτρα του Πορτοσάλτε, "ανοίξτε" τα στραβά σας και μελετήστε. Και κάντε απλές ερωτήσεις στον εαυτό σας...

Διαβάστε τη συνέχεια... ->

Μια ιστορία θα σας πω...

Σήμερα αγαπητά μου έντομα θα σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία. Πριν από αρκετό καιρό είχα κάποιες οικονομικές δυσκολίες. Κάτι οι ανάγκες μου σε ένδυση και υπόδηση (τόσα ποδαράκια έχω η φουκαριάρα) κάτι οι κακές παρέες που έκανα με κάτι τζιτζίκια που όλη μέρα γλεντοκοπούσαν χωρίς να προσέχουν τα οικονομικά τους, κάτι ο βαρύς χειμώνας που δεν έβρισκα σποράκια για να φάω, με οδήγησαν δυστυχώς στο δανεισμό.

Πήγα λοιπόν στο Σκαθάρη. Ο Σκαθάρης ήταν εύρωστος οικονομικά και ήθελε συνεχώς να βοηθάει τα άλλα έντομα. Πολλοί κακεντρεχείς το κατηγορούσαν για τοκογλύφο και κερδοσκόπο αλλά εγώ δεν τους πίστευα γιατί ο Σκαθάρης  δεν νοιαζόταν για την οικονομική μου κατάσταση. Ήταν πάρα πολύ πρόθυμος να μου δανείσει κάποιους σπόρους. Για να είμαι ειλικρινής βέβαια κι εγώ στην αρχή δεν του είπα απολύτως την αλήθεια. Του είπα ότι απλά αντιμετώπιζα κάποιες δυσκολίες και ήθελα μια μικρή ελάφρυνση. Κι αυτός όμως δεν νοιάστηκε ιδιαίτερα. «Πάρε και όποτε έχεις μου τα δίνεις» ήταν συνεχώς η απάντησή του.

Δυστυχώς εγώ παρασύρθηκα από αυτή τη συμπεριφορά ακόμα περισσότερο. Συνέχισα να ξοδεύω τους σπόρους μου σε πάρτυ με άλλα εντομάκια και να νοικιάζω ακόμα πιο πολυτελή σπίτια με 45 τρύπες και μερικές εκατοντάδες μέτρα διαδρόμους.

Ώσπου μια μέρα, μετά από ακόμα ένα βαρύ χειμώνα όπου οι σπόροι ήταν λίγοι και τους μάζευαν κάτι αρπαχτικά πουλιά, ο σκαθάρης κατάλαβε ότι ήταν λίγο δύσκολο να πάρει πίσω αυτά που μου είχε δανείσει. Με φώναξε λοιπόν και μου είπε: «Θέλω τα χρωστούμενα!» «Μα Σκαθάρη μου», του είπα εγώ, «δεν έχω μία»! «Άκου να δεις Σαλταπήδα, θα σου δώσω 5 σπόρια για να μη πεθάνεις από την πείνα αλλά θα κόψεις όλες τις σπατάλες, θα τρως μόνο μισό σπόρο την εβδομάδα και θα βάλεις τον κώλο σου κάτω να μου δώσεις πίσω αυτά που μου χρωστάς»!!!

Τι να κάνω κι εγώ η καημένη, πεινούσα, μάζευα αλλά όπως καταλαβαίνετε είχα καλομάθει τόσο καιρό. Δεν ήταν εύκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να γίνω δουλευταρού! Δυσκολευόμουν επομένως όχι μόνο να τα βγάλω πέρα αλλά και να μαζέψω αυτά που χρωστούσα!

Με φώναξε λοιπόν πάλι ο Σκαθάρης και μου είπε: 

«Σαλταπήδα δεν μου τα λες καλά.».

«Μα γιατί καλέ μου Σκαθάρη, δεν βλέπεις τι θυσίες κάνω;».

«Δεν είναι αρκετές, για να συνεχίσω να σε βοηθώ να ορθοποδήσεις και να μου επιστρέψεις αυτά που μου χρωστάς, πρέπει να αρχίσεις να πουλάς ότι έχεις και δεν έχεις»!

«Μα καλέ μου Σκαθάρη, να πουλήσω τη φωλίτσα μου από ξυλαράκια και χόρτα που μου άφησε η συγχωρεμένη η μπάμπω μου η σαλταπηδόγρια; Και τι θα έχω μετά για τα γεράματα; Αυτό είναι ότι μου έχει απομείνει! Και ποιος θα πάρει αυτό το ερείπιο;»

«Μπορεί να είναι ερείπιο αλλά είναι στο ξέφωτο του δάσους, μια πολύ όμορφη περιοχή με πολλούς σπόρους και καρπούς. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να το πάρει. Ποιος ξέρει, θα του ρίξω μια ματιά και μπορεί να το πάρω κι εγώ. Έτσι ίσως μειώσεις και το χρέος μου σε μένα!»

«Ναι αλλά αν το πουλήσω και δεν θα έχω τίποτα και θα σου χρωστάω πάλι κάποια σπόρια!»

«Τι να σου κάνω βρε Σαλταπήδα; Έτσι όπως τα έκανες... Πάντως να ξέρεις, αν δεν το πουλήσεις, δεν σε βοηθάω.»

«Μα εγώ θέλω να με βοηθήσεις για να ΜΗΝ το πουλήσω!»

Για να μη σας τα πολυλογώ, με πετάξανε με τις κλωτσιές έξω. Φεύγοντας σκεφτόμουν ότι τελικά ίσως είχαν δίκιο αυτοί που λέγανε ότι ο Σκαθάρης είναι στυγνός τοκογλύφος και πως θα μετανιώσω κάποια στιγμή αν ζητήσω τη βοήθειά του. Το τέλος της ιστορίας σας αφήνω να το φανταστείτε.

Σας προειδοποιώ όμως. Μη τυχόν και πέσετε στην ανάγκη του Σκαθάρη, τη βάψατε!

Διαβάστε τη συνέχεια... ->